امیرالمؤمنین علیه السلام

- عثمان علی علیه السلام را نیز تبعید نمود

علامه امینی در جلد نهم الغدیر ص 60 می نویسد آیا جایز نیست برای مسلمانی که ایمان به خدا و قرآن کریم آورده و به آیاتی که درباره امیرالمومنین علیه السلام در آن کتاب نازل شده توجه داشته باشد و گواهی به نبوت پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله داده و آنچه درباره فضایل علی علیه السلام توسط شخص پیغمبر ابراز شده قبول داشته باشد و سالهای متمادی با علی هم نشین بوده به اخلاق بی نظیر و صفات حسنه آن جناب پی برده باشد و اطلاع کافی از افعال و کردارش داشته با چشم خود فداکاری ها و جانبازی ها و فتح و پیروزی هایش را در جنگ های حساس اسلام مشاهده کرده باشد. آیا برای مسلمانی که انقدر شاهد شخصیت علی علیه السلام باشد جایز است در خطاب با مثل برادر پیغمبر چنین بگوید : « لم لا یشتمک مروان اذ شتمته فوالله ما أنت عندی بالفضل منه» چرا مروان به تو ناسزا نگوید در صورتی که تو به او ناسزا گفته ای به خدا سوگند تو در نزد من از مروان بهتر نیستی. یا جایز است به اینگونه سخنان با او روبه رو شود؟ «ولله یا ابالحسن ما ادری اشتهی موتک ام اشتهی حیاتک فوالله لئن مت ما احب ان ابقی بعدک لغیرک لأنی لا اجد منک خلفاً و لئن بقیت لااعدم طاغیا یتخذک سلماً و عضداً و یعدک کهفاً و ملجئاً لا یمنعنی منه الا مکانه منک فانا منک کالا بن العاق من ابیه ان مات فجعه و ان عاش عقه » ( به خدا قسم نمی دانم آرزوی مرگ یا زنده بودن تو را بنمایم اگر بمیری علاقه ندارم برای غیر تو زنده باشم و همانند تو پیدا نخواهم کرد . اگر زنده باشی سرکشان ، تورا نردبان آرزو و پشتیبان و پناه مقاصد خود قرار می دهند که به واسطه ارتباط و علاقه تو به آنها نمیتوانم ایشان را مجازات کنم ، مثل من و تو مانند پسر نافرمان است که مرگ او پدر را ناراحت و زندگی اش باعث آزردگی و نافرمانی پدر است.) یا به این سخن با او عتاب نماید مانند ما انت افضل من عمار و ما امنت اقل استحقاقاً ام بقوله انک احق بالنفی من عمار . تو از عمار بهتر نیستی و کمتر از او استحقاق کیفر نداری یا سخن دیگرش که به مولا گفت : تو از عمار به تبعید شدن سزاوارتری.

بعد از اتمام این خطاب های درشت ، اورا از مدینه بیرون و از آشیانه و خانه اش خارج کرد. علی علیه السلام را چندین مرتبه به ینبع تبعید نمود. ابن عباس میگفت:« قل له فلیخرج الی ملک بالینبع ما اغتم و لا یغتم بی» به علی بگو برود به ملک خودش در ینبع نه من از دست او ناراحت و نه او از دست من آزرده باشد .

منبع : پند تاریخ ج هفتم ، ص 65-66/ المناقب ج 6 ص 73