آخرین کلام علی علیه السلام در بالای منبر
محدث بزرگ ثقة الاسلام کلینی از سدیر نقل میکند که گفت : در محضر امام باقر علیه السلام بودیم، سخن از جریانات بعد از رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله و پریشانی و غربت حضرت علی علیه السلام به پیش آمد ، مردی از حاضران به امام باقر علیه السلام عرض کرد:« خدا کار تو را سامان دهد، عزت و شوکت بنی هاشم و بسیاری جمعیت آنها چه شد؟»
امام باقر علیه السلام فرمود: « از بنی هاشم کسی باقی نمانده بود! (شوکت) بنی هاشم با بودن جعفر طیار و حمزه علیه السلام ، موجودیت داشت وقتی که جعفر و حمزه در گذشتند عموی پیغمبر صلی الله علیه و آله و عقیل (برادر علی علیه السلام) باقی ماندند، که از آزاد شدگان (در فتح مکه) بودند.
آگاه باش ، سوگند به خدا اگر حمزه و جعفر علیهما السلام زنده و حاضر بودند و آن دو نفر (خلیفه) به آن مقام که رسیدند، نمی رسیدند ، و اگر حمزه و جعفر شاهد و ناظر بودند ، آن دو نفر جان سالم به در نمی بردند و خود را به هلاکت می رساندند.»
به خاطر همین تنهایی و مظلومیت است که نقل شده است حضرت علی علیه السلام وقتی به منبر می رفت ، همیشه اخرین سخنش قبل از پایین آمدن از منبر این بود : « ما زِلتُ مَظلوماً مُنذُ قَبضَ الله نَبیَّه » از آن هنگام که خداوند ، پیامبرش را قبض روح کرد ،همواره و همیشه مظلوم شدم.
منبع : بیت الاحزان ص 160و 161